Bréf til Salómons

Kæri Salómon.

Ég hef fylgst með þér. Stundum mæti ég þér við Blönduós, stundum undir skriðum Vatnajökuls. En alltaf keyri ég burt með ís í maganum.

Ég þekkti strax bláa litinn. Blikandi bjölluna. Litríkt veggspjaldið. Já, þú skilur eftir þig brosandi bæi og klístraðar umbúðir eins og ég. 

Við keyrum hringinn úr andstæðri átt. En þessi markaður rúmar ekki tvo bíla. Og þá ekki vegna eftirspurnar, heldur ólíkra viðskiptahátta.

Ég hef sökkt mér í skuldir og gefið frá mér heilu bílfarmana af bláköldum IceGuys pinnum til æstra kvenna. Ég bara réð ekki við mig.

Því ég sá ekki gargandi korthafa eins og þú, Salómon. Ég sá glataða æsku þeirra. Um stund urðu rosknar konur aftur að smástelpum, hrindandi og gjammandi til að ná sér í íspinna.

Varstu aldrei lítið barn, Salómon? Litla hjartað tók á rás. Hljómur ísbjöllunnar rann saman við klingjandi ellilífeyrinn hennar ömmu í lófanum. Ég finn enn þetta sæta bragð á tungunni. Ísinn gerir okkur öll að börnum.

En getur maður verið góður og grætt á sama tíma? Þú virðist ónæmur fyrir þeirri togstreitu. En hvers virði er allur heimsins ágóði, ef maður situr eftir með kulið í krónunum?

Já, ég hef fylgst með þér, Salómon íssali. Eitt sinn kom ég dulbúinn í röðina hjá þér. Manstu eftir hvítklædda öldungnum með stífuðu ökklana á Patreksfirði í fyrrasumar? Það var ég, Melkíades Mosfellingur.

Ég sá brjóst þitt spennast upp þegar gömul kona kvartaði yfir vatnsþynntri súkkulaðiídýfu. Þú sagðist ætla að taka hana úr umferð, en ég sá hana enn ósnerta á Þingeyri.

Mér er illa við átök, Salómon. En þetta vakti blendnar tilfinningar. Trúir bældur hluti af mér því að yfirgangur sé nauðsynlegur hluti viðskipta? Ég sef jú úti í ísbílnum, á meðan þú leggst með konunni þinni. 

Ég vaki og sef á milli tveggja öfga: Ef ég kveiki á miðstöðinni bráðnar ísinn, en ef ég slekk nístir hann inn að beini. Og ekki halda að krakkarnir hætti að banka.

En ég leyfi börnunum að koma til mín. Þetta var ástæðan fyrir því að ég fór að selja ís. Ekki fyrir mig, heldur blessuð börnin.

Fólk spyr aldrei hvort ég sé þreyttur. Það vill bara næsta skammt af Ben & Jerry’s Strawberry Cheesecake. En ég dæmi það ekki eins og þú. Það er til nægur ís fyrir alla. Þetta eru ekki bara viðskipti, heldur gagnkvæm hreinsun.

Og veistu hvað? Þegar enginn sér fæ ég mér eina skeið sjálfur. Eina ískalda og titrandi smáskeið. Nei, ekki fyrir bragðið. Ég er ekki maður nautna. Ég lyfti skeið til að vera einn af fólkinu.

Ég heyri andvarpið úr röðinni þegar gamlir menn flakka á milli karamellusósu og lakkrískurls. En ég gef þeim tíma til að ákveða sig. Þetta gæti verið síðasti ísinn þeirra, Salómon. Áður en þeir skjótast sömu leið og útrunnir Tívolíhlunkar.

En þó gleðin sé djúp, get ég ekki gist annan vetur úti í ísbíl. Þó hjartað sé hlýtt verða tærnar kaldar. Ég á því bágt með að sjá hvor okkar keyrir í rétta átt lengur.

Kannski þurfum við að mætast á miðri leið. Við gætum búið til ódýran ís, og límt á hann IceGuys myndir úr prentaranum mínum. Ég á nóg af bleki.

Við skiptum börnunum í tvennt. Ég tek tjaldstæðin um Verslunarmannahelgina og þú þræðir unglingalandsmótin. 

Svo hvað segirðu, konungur? Bíttu brakandi hettuna af trúðaísnum. Þú hefur unnið fyrir honum. Svo er tyggjakúla á botninum. 

Ekki telja bara Apaísana sem þú selur. Teldu hendurnar sem grípa um þá. Hendurnar sem banka þegar frostið skrifar á hliðarspeglana. Þegar þú ert ekki aðeins sölumaður, heldur samfélagsþegn. 

Í staðinn hugsa ég mig um tvisvar áður en ég sel Daimtoppana langt undir kostnaðarverði.

Og þegar bjallan hljóðnar og börnin snúa heim, hjúpast dökkur ís glitrandi stjörnum.

 -          Melkíades Mosfellingur, áhugamaður um viðskipti.