Skattholið

Gamli maðurinn á neðri hæðinni 

sýndi mér skattholið: 

„Hér geymi ég það 

sem rúmaðist aldrei inni í mér.“

Hann strauk yfir lifandi viðinn 

eins og vaxtarræktarmaður 

sem spennir sig í bilinu 

á milli hégóma og vöntunar.

Ég gekk nær 

og las vandlega 

handskrifaða miða

yfir pínulitlum skúffum:

– „Undrun.“ – „Vanmáttur.“ – „Afbrýðisemi.“ –

„En þarftu ekki að gera þær upp? 

Eftir hverju ertu að bíða?“ spurði ég 

og rykkti í sprungna skúffu.

Skúffan geymdi aðeins 

ryk úr krömdum flugum

og skorpnuðum lirfum. 

Hrollur fór um mig,

ég skellti henni ósjálfrátt aftur,

eins og af ótta við að smitast

af einhverju ósýnilegu 

úr þögn áratuganna.

Gamli maðurinn brosti hlýlega

án þess að hreyfa andlitið.

„Þá missi ég þær,“ sagði hann.

„Og skítt með mig – þegar ég fer

verða þær eftir hérna, 

fyrir fjölskylduna. 

Ég hef þegar merkt mér 

herbergi í erfðamenginu.“

Ég leit á hann –

og sá ekki gamlan mann,

heldur ungan draug

að fálma eftir líkama.

Við fætur hans 

léku hljóðfæri

sem morgunninn

heyrði ekki í lengur.